tag:blogger.com,1999:blog-66567234048330669962012-03-12T10:02:27.057+05:30सुटलं तरी रितं रितं वाटतं आणि नाहीच सुटलं तर अडकून राहिल्यासारखं वाटतं!Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.comBlogger991100tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-72941106371588779912012-03-01T08:18:00.001+05:302012-03-01T09:14:24.566+05:30

आठवणी म्हणजे प्रत्येक सेकंदाला पंचवीस फ़्रेम्स अशा गतीने पळणारा पिक्चर नसतो. आठवणी या कोलाजसारख्या असतात. तुकड्यांतुकड्यांनी असणारया. आपलं गतायुष्य त्यांत ब्लो बाय ब्लो दिसत राहतं. एखादं खूप जुनं पत्र पुन्ह्यांदा वाचलं की डोक्यात उमटणारं उत्तर आपण पहिल्यांदा दिलेल्या उत्तरापेक्षा वेगळं असतं. तसंच कुठलीही आठवण कितीही वेळा पाहिली तरी प्रत्येक वेळी वेगळीच भासणार. आठवणी या ’इंटरप्रीटेशन्स’ असतात,

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-34454789328335626712012-02-11T00:52:00.001+05:302012-02-11T01:23:37.823+05:30

पहिल्यांदा, सर्वत्र अंधारच अंधार होता. हळूहळू वस्तू आपापले आकार धारण करायला लागल्या. काळोखाचा बुरखा हळु हळू उठायला लागला. अशोकला जाग आली तेव्हा त्याने पाहिलं ती अजून परतली नव्हती. तो सुस्कारला. टळतही नाही मेली कायमची! जेव्हा पहावं तेव्हा आपली मागे मागे मागे मागे त्याने अंग झडझडवून आळस दिला आणि ओली सकाळ नाकात भरुन घेतली. सकाळची दूधवाले, कामकाजवाले यांची वर्दळ सुरु होण्यापूर्वीची नेहमीची शांतता आहे

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-67532919740333040882012-02-01T09:26:00.000+05:302012-02-01T09:26:33.700+05:30

Only antidote to mental suffering is physical pain. -- सुई तिला कच्चकन टुपली. कळ मस्तकात गेली तशी कोणी टिपेचा आवाज लावावा आणि गोंगाट शांत व्हावा तसं डोक्यात सगळं शांत झालं. स्प्रिंगबोर्डवरुन पाण्यात सूर मारला की पाण्याआत कसं निर्वात वाटतं तसं. आणि कुरणावर ढगांची सावली पसरत यावी तसं होत गेलं.. फ़क्त वेदना नकोच आहे तिला, वेदनेला भाषा हवीये. सुईला आता हळूहळू लय सापडतेय. सुई वेगवेगळ्या कोनातून

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-848456781632552862012-01-30T02:17:00.000+05:302012-01-30T02:17:57.502+05:30

"आपण जागेपणी ठरवून पाहतो ती स्वप्नं म्हणजे आपलं लिखाण!" ह्या वाक्यावर प्रथम ’ह्यॅट! काहीतरीच काय!’ अशीच प्रतिक्रिया होते. मग आपण मान वाकडी करकरुन डोकं खाजवत पुन्हा-पुन्हा ते वाक्य वाचतो, ’हे वाटतंय तेव्हढं साधं नाही’ म्हणत त्याचा अर्थ लावायचा प्रयत्न करतो. मग सरतेशेवटी आपल्याला या वाक्यात केव्हढा मोठा गर्भितार्थ दडलेला आहे हे उमजतं आणि त्यात तथ्य आहे हे मान्य करायलाच लागतं. बोर्हेसच्या कविता

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-24126652360472154892011-12-26T00:14:00.000+05:302011-12-26T00:14:26.386+05:30

तुम्ही ’चारशे कोटी विसरभोळे’ वाचलंय? ’सात सक्कं त्रेचाळीस’ वाचलंय? नसतील वाचली तर ही पुस्तकं वाचल्यानंतर येणारं झपाटलेपण काय आहे हे कळणं शक्य नाही. आणि हे झपाटलेपण येत नसेल तर मी अंगात आल्यासारखी रात्रीची ’बेगम बर्वे’ या नाटकावर  ही पोस्ट का लिहीतेय याचाही जाम पत्ता लागणं शक्य नाही. पण लिहीणं माझ्यासाठी  गरजेचं आहे. मी सकाळपर्यंत थांबले की रात्रीचे विचार मूर्खपणाचे वाटणार याची खात्री आहे. मग मी

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-52021958752307710372011-12-12T19:52:00.001+05:302011-12-12T19:59:53.780+05:30

होला! कोमो एस्ता? कोणतीही नवी गोष्ट शिकताना त्या गोष्टीचं वेड असणं आवश्यक असतं. स्पॅनिश भाषा आणि स्पॅनिश कवितांबद्दलचं माझं वेड खूप मागे ट्रेस करत गेलं तर ते गौरीच्या अणूपाशी येऊन थांबतं. शोध शोध शोधला तरी अणूचा बोर्हेज काही मला मिळेना पण बोर्हेजला शोधताना मला सापडला लॉर्का. फ़ेडरिको गार्सिया लॉर्का. कोणत्याही कलंदर कलाकाराची असते तशी वादळी लाईफ़स्टाईल.प्रसिद्ध चित्रकार साल्वाडोर दालीचा

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-22374207401098360302011-12-06T01:12:00.000+05:302011-12-06T01:12:41.374+05:30

वादळांना नेहमी स्त्रियांची नावं असतात. ती जोपर्यंत खवळून उठत नाहीत तोपर्यंत त्यांचं अस्तित्व कोणाला जाणवत नाही पण एकदा का त्यांनी आपला इंगा दाखवला की ती आपल्या वाटेत येणारया अशाचीही तमा कशी बाळगत नाहीत आणि काय उलथापालथ करु शकतात याची चुणूक दाखवतात. ’तस्लिमा नसरीन’ नावाचं वादळ गेल्या दोन दशकापासून घोंघावतंय ते काही अजून शमायला तयार नाही. ’लज्जा’ पासून परजलेल्या तिच्या बंडखोर लेखणीचा धांदोळा घेतला

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-85076037419728433822011-11-04T00:56:00.000+05:302011-11-04T00:56:22.114+05:30

कोणे एके काळी स्पर्शांना अर्थ होता. आपल्याला स्पर्श कळतोय तर स्पर्शांनाही आपण कळायला हवं असा विचार होता. स्पर्शाने जे जाणवतंय तेव्हढंच असणारेय असं व्हायचं नाही.. स्पर्शामध्ये जे आहे तेव्हढंच जाणवायला हवं असंही असायचं नाही. स्पर्शांना काहीही प्रश्न विचारता यायचे.. स्पर्शांनीच उत्तरंही मिळायची. पुष्कळ दिल्या-घेतल्याचं वाटत राह्यचं सतत.. स्पर्श अनेक होते- गृहित धरलेले.. सवयीने फ़िरणारे.. अहोरात्र

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-28316112344629937082011-10-15T01:45:00.000+05:302011-10-15T01:45:55.907+05:30

प्रति, काफ़्का तामुरा स.न.वि.वि तर, कायेकी आज सकाळच्या लोकलने येताना ट्रेनमध्ये सॉलिड राडा राडा राडा झाला. एकदम एकमेकींच्या झिंज्या पकडून सीट्खालच्या वळचणीत लोळण घेणं, तोंडाने अर्वाच्य शिव्यांची लाखोली वगैरे. या सगळ्या कोलाहलात ती साखरांब्यासारखा आवाज असणारी अना‌ऊन्सर मा‌ईकमध्ये तोंड घालून ’अगला स्टेशन अंधेरी, पुढील स्टेशन अंधेरी, नेक्स्ट स्टेशन अंधेरी’ असं तीनतीनदा आग्रहाने बोलत होती, आणि या

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-31982297287522151912011-08-21T01:03:00.000+05:302011-08-21T01:03:08.580+05:30

थोरो ’वॉल्डन’ मध्ये म्हणतो- "To be awake is to be alive" अशक्यप्राय गोष्टींचे नेहमीच सुविचार बनतात. कंप्युटरसमोर बसून कीबोर्ड बडवू शकणे हे ’जागं’ असण्याचं लक्षण मानलं तर म्या ’जित्ती’ हाय. जिवंत आहेच तर-जनरली या वेळेला वेगवेगळ्या टेक्स्चरचे ,या कानशिलापासून ते त्या कानशिलापर्यंत सर्दीसारखे गच्च बसलेले  विचार, जे क्रॉनिक खोकल्याची उबळ ये‌ऊन ढास लागावी तसे येत राहतात-लिहून काढूयात. बेटर आ‌ऊट दॅन

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-11096886854998852612011-08-18T22:15:00.000+05:302011-08-18T22:15:09.326+05:30

दिवसभरातल्या अनेक घटनांमधून एक कथा जन्म घेत असते. आयुष्यातली पुरेशी वर्षं जगून घेतली म्हणजे जगून घेतलेल्या वर्षांमधली लय अखेरीस आपणांस सापडते, माणसाकडे आपण सूक्ष्मदर्शकातून पाहावं तसं पाहायला लागतो ,त्याचे कंगोरे आपणांस उकलू लागतात. वरवर पाहायला जरी सर्व व्यक्ती सुट्यासुट्या असल्या तरी त्यांची-आपली वीण आत कुठेतरी घटट विणली गेलीये, अदृश्याचा हा धागा आपल्याला उकलून घ्यायचाय पण तो कसा? कुठून? कुठवर

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-86064074742460318222011-08-11T04:19:00.001+05:302011-08-11T08:53:06.610+05:30

आजचा दिवस रोजच्यासारखाच होता. दिशाही त्याच होत्या. सूर्य चुकून पूर्वेला उगवलाय असं नव्हतं. माझी उंची गेल्या दिवसा-आठवड्या-महिन्या-वर्षाइतकीच म्हणजे पाच फ़ूट दोनशे एकूणऐंशी इंचच होती. कशातही काहीही फ़रक नव्हता. एकाच मिश्रणातून सारख्या वड्या पाडाव्यात तसा आजचा दिवसही तोचतोचतो, अगदी तस्साच होता. सकाळच्याच लोकलची जुळी बहिण हलतडुलत दादर स्टेशनवर थांबायच्या आधीच दहा सेकंद आधी उडी मारुन इथं जाऊ का

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-6420857770609017742011-06-06T19:43:00.003+05:302011-07-13T12:02:02.427+05:30

सकाळी दचकून जाग आली तर मी कुठे आहे ते पहिल्यांदा लक्षात येईना. मी गादीवरुन उठून चौरंगासमोर कधी येऊन बसले, माझ्यासमोर कॉन्स्टिट्यूशनचा ठोकळा का आहे, काहीच कळेना. मी अजूनही बेडरुममध्ये झोपलेय, त्या झोपेतल्या स्वप्नात मी चौरंगासमोर अभ्यास करते आहे, आणि मग त्या स्वप्नातल्या मला कॉन्स्टिट्युशन वाचता वाचता झोप लागलिये असं वाटायला लागलं. मग स्वप्नातल्या झोपेत तरी नीट झोपूयात म्हणून पुन्हा बेडरुममध्ये

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-90622220626275889602011-03-22T11:09:00.042+05:302012-01-31T15:56:33.880+05:30

’पिवळा’ म्हटला की मुठीत दाबलेला स्पंज उघडल्यासारखं वाटतं, सातारयाकडच्या भाजलेल्या रव्यासारखा वास असणारया सोनसळी उन्हाचा गंध येतो आणि मनभर होतो तो व्हॅन गॉगच्या ’आर्लसचा’ झगझगीतपणा, त्याची सूर्यफ़ुलं आणि कासच्या पठारावर लांबच लांब माळावर बिनघोर पसरलेल्या स्मिथिया-सोनकीचा रंग" खूप वर्षामागच्या गोष्टी कालच ऐकल्यात इतक्या सहजतेने आठवतात तेव्हा गुलजारपासून सुटका नाही. "मांझी से आती हु‌ई हंसी और आवाज

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-76393909720970879582011-02-01T12:46:00.011+05:302011-07-13T12:20:51.103+05:30

सचिन कुंडलकर हे नाव प्रायोगिक नाट्यकर्मींना सुपरिचित आणि ’गंध’मुळे जगाच्या काना-कोपरयात पोहोचलेलं. लघुपट-’द बाथ’, छोट्याशा सुट्टीत, चेतन दातारच्या ’१, माधवबाग’चं रुपांतर ’ड्रीम्स ऑफ़ तालिम’, ’पूर्णविराम’ अशा अनेक प्रायोगिक नाटकांमधून त्याने आपला ठसा उमटवलेला आहे. पण त्याने लेखनातून केलेल्या प्रयोगाबद्दल लोकं अजून अनभिज्ञ आहेत असं दिसतं. सचिन कुंडलकरची २००६ मध्ये प्रकाशित झालेली ’कोबाल्ट ब्लू’ ही

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-60223142664081155832011-01-24T05:48:00.010+05:302011-07-13T12:25:13.657+05:30

मला वाटतं, माझं आतापर्यंतचं दीर्घकाळ चाललेलं एकतर्फ़ी-अध्येमध्ये दुतर्फ़ी प्रेमप्रकरण एकदाचं संपलं तेव्हाची गोष्ट आहे.एकमेकांबरोबर नको नको झालं होतं, "संपलं एकदाचं..सुटले!" असं वाटलं तरी सलग चार दिवस मी आपली भाडोत्री रुदालीसारखी रडत बसले होते.दार उघड म्हणून विनंती करून एकजात सगळ्यांचे घसे सुकल्यावर पाचव्या दिवशी मला रडायला ही ये‌ईना आणि कोरडं रडायचं तर घशातून आवाजही ये‌ईना. मला वाटतं माझ्या

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-41910732871895525792011-01-16T08:45:00.007+05:302011-07-17T17:41:10.729+05:30

You have a new message! राणीने घा‌ईघा‌ईत मेलबॉक्स उघडला आणि तिने आनंदाने जवळवळ उडीच मारली. नीराचं उत्तर.राणी या जबरदस्त पोरीची फ़ॅन. ताठ, तत्वनिष्ठ आणि निडर नीरा. दोनच दिवसापूर्वी अंगातले धाडस एकवटून तिने नीराला मेल लिहीली होती. तिला कसं नीरासारखं निडर व्हावंसं वाटतं, बंधनं झुगारुन द्यावीशी वाटतात, स्वत:करता जगावंसं वाटतं वगैरे. स्वत:कडून तिनं केलेलं एक मुक्त आत्मचिंतन होतं म्हणा ना.. "तुला भीती

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-49966113203892097292010-12-25T06:10:00.004+05:302011-07-17T17:48:31.755+05:30

दुनिया अणूच्या एका सर्व बाजूंनी बंद असलेल्या, ज्यावर "लीव्ह होप बीहाईंद, ऑल हू एण्टर हीयर" लिहीलंय अशा फ़ाईलकडे बोट दाखवून म्हणते," मी बघू का?"अणू चटकन ’हो’ म्हणत नाही. थोड्या वेळाने म्हणतो,"मनाची तयारी असेल तर बघ.""म्हणजे काय? कसली तयारी?""आपल्यासारख्यांच्या आयुष्यात कधी न येणारया आणि आलीच तर ज्यांच्याकडे आपण डोळेझाक करायला शिकलोय त्या माणसांची चित्रं आहेत ती. तुरुंगातली माणसं, फ़ुटपाथवरचे

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-45788092947884484052010-12-21T04:36:00.010+05:302011-07-09T00:05:04.726+05:30

काल..आज.. आज फ़ारा दिवसांनी पाऊस पडला, जसा काय श्रावणातलाच होता..पण आज-आता श्रावण नाही. खिडकीतून दिसणारया आकाशाची बोटभर चिंधीकालच्यासारखी आरस्पानी निळी दिसतेय,आजची झाडं कालच्यासारखीच दिसतायेत,पण ती कालची नाहीत. माणसंही तीच, काल होती ती.आज कालच्यापेक्षा नव्याने कळतायेत. शब्द कालचेच वाटतायेत..पण अर्थ नव्याने उगवून आलेत.स्पर्शही तसेच पण,नव्याने आंदुळत जातायेत. आरशातली ’मी’ सुद्धा कालच्यासारखीच,पण

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-16015873762593798492010-12-16T06:01:00.005+05:302011-12-12T20:00:15.506+05:30

क्लॉद इस्तेबान.फ़्रेंच कवी आणि निबंधकार. म्हणजे ७०% निबंधकार आणि ३०% कवी.कवी म्हणून अगदीच आडूमाडू नाही पण तरीही बरयाच जणांना माहीत नसलेला.’फ़्रेंच पोएट्स’ अशी क्वेरी टाकली की गूगलचं सर्च इंजिनसुद्धा याचं नाव घ्यायला नकार देते इतका अविख्यात.आतापर्यंत झॅक प्रीव्हेरच्या साध्यासुध्या, अर्थप्रवाही कवितांच्या अंमलाखालून मला कोणी बाहेर काढेल याची शक्यता दिसत नव्हती. पण काल क्लॉदची ही कविता वाचली आणि

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-16567876324892359062010-11-25T05:01:00.016+05:302011-07-13T12:01:14.120+05:30

आपण एखादं चित्र कसं बघतो? कोणी चित्रं कशी बघावीत? मी चित्र कशी बघते? चित्र बघताना आपण वाचताना करतो तशी चित्राच्या डाव्या कोपरयाकडून सुरुवात करते. मग चित्राच्या फ़्रेमवरुन माझी नजर मजेत फ़िरुन येते. चित्राचा आकार मनात भरला की पुन्हा डावा कोपरा पकडते. मग चित्राचा अवकाश, चित्रातली रंगसंगती, एकंदर पोत डोळ्यांनीच (क्वचित हात लावून) चाचपते. मग त्यातल्या रेषा, कोन, भौमितिक आकार.. एव्हढं झालं की त्या

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-25173581319153372772010-11-23T13:46:00.005+05:302010-11-23T18:23:54.436+05:30

प्रिय पंतप्रधान,मला हे कळून घेताना अत्यंत आनंद झाला होता की सुप्रीम कोर्टाला (आदराने!) झटकून टाकून तुम्ही म्हणालात की "धान्य, धान्याचे सडणे वगैरे-ह्याबद्दल ’धोरणांतर्गत’ विचार करणं हे सरकारचं काम आहे". आणि हे खरंच कोणीतरी बोलून दाखवायची गरज होती. असं करून यूपीए सरकाराकडे अभावानेच असलेला प्रामाणिकपणा तुम्ही दाखवलात.लाखोंच्या राशीने सडत पडलेल्या धान्याचं काय करायचं हे तुमचं सरकार ठरवेल, सुप्रीम

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-91382332173728960912010-10-19T17:52:00.004+05:302011-07-13T12:11:13.982+05:30

एरव्ही मी नाकासमोर बघून चालणारी मुलगी! चालतानाही बाजूने कोणी ओळखीचं जरी गेलं तरी माझ्या लक्षात येणार नाही इतकी मी स्वत:तच गुंग असते. आज नेहमीच्याच भागात फ़िरताना जरा मान वर करुन पाह्यलं तर तर तलावपाळीवर तीन ताडाची झाडं दिसली. सगळ्या झाडांच्या वर उत्तुंग अशी उभी होती. मला भयानक आश्चर्य वाटलं. वर्षाचे ३६५ दिवस मी तलावपाळीवर फ़िरायला येते इतकी मोठी झाडं माझ्या नजरेतून कशी सुटली? घरी येऊन विचारणा

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-48323689629636371532010-10-11T14:02:00.004+05:302011-07-13T12:26:12.781+05:30

"बाबरी मशीद जमीनदोस्त झाल्यानंतरच्या काळात अल्पसंख्यांकांचा विश्वास प्राप्त करण्यासाठी सरकार काही धोरणे आखते. बुद्धीवादी, मार्क्सवादी, जातीनिरपेक्षवाद्यांना हाताशी धरून इतिहासातल्या काही विवक्षित सत्यांना दडपायचा प्रयत्न करते. इतिहास पुनर्लेखनाचे संकेत मिळायला लागतात. या धडधडीत खोटेपणाविरुद्ध नायिका आपल्या परीने कशी उभी राहते, तिचे विचारमंथन, मानसिक द्वंद्व, स्वत:च्या निष्ठांशी अविचल राहण्याचा

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-15407536418793538752010-09-21T21:41:00.001+05:302011-07-17T17:43:53.811+05:30

’इ.स.पूर्व ५३० मध्ये पर्शियाचा अखमनोशिय सम्राट कैखुश्रु याने हिंदुकुश पर्वत ओलांडून गांधार व कांबोज प्रदेशांतील लोकांकडून खंडणी वसूल केली होती.’ कामा हॉलचा पत्ता विचारत मी पहिल्यांदा त्या रस्त्यावरुन गेले तेव्हा त्याच्या ’कैखुश्रु दुबाश मार्ग, फ़ोर्ट, ४०० ००१’ मधल्या ’कैखुश्रु’ नावापाशी उचकी लागल्यासारखी अडकले होते. त्यावर सव्यापसव्य करून कैखुश्रु हे नक्की काय प्रकरण आहे?? याचा शोध घेण्यासाठी

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-77042601883225619782010-09-06T22:27:00.001+05:302011-07-17T17:44:10.694+05:30

आपल्याशिवाय जराही न करमणारे लोक आपल्याशिवाय राहायला शिकलेत, तुम्ही नसलात तरी त्यांना चालण्यासारखं आहे, नव्हे त्यांनी त्यांच्या आयुष्यातून तुम्हाला कायमचं हद्दपार करून टाकलेय ही जाणीव फ़ार त्रासदायक असते. आणि ती थोबाडीत मारल्यासारखी अचानक होते तेव्हा पायाखालची जमीन सरकते.. पायाखालची जमीन सरकते ते आपण त्यांच्याशिवाय कसे जगणार या चिंतेने नव्हे तर कोणाला आपली लागलेली सवय तुटू शकते या नव्यानेच

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-45550839156571045862010-07-23T20:40:00.002+05:302011-12-12T20:00:34.154+05:30

मेघना, साधारण दोनेक वर्षापूर्वी ह्या खेळात घेत नाहीत म्हणून गळा काढला होता त्याची आठवण झाली. :)))) ------ आपल्या मातृभाषेशिवाय जी भाषा आपल्याला कळते, जवळची वाटते तिचा अनुवाद जास्त सोपा असतो. त्यामुळे डोक्याला अजिबात त्रास होऊ न देता मी निवडली फ़्रेंच आणि माझा लाडका फ़्रेंच कवी झॅक प्रीव्हेर. मराठी कवितेला मात्रा, छंद, वृतांच्या जोखडातून सोडवणारया केशवसुत, मर्ढेकर यांना जितके मानले जाते तितकाच

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-64511473275020174072010-04-05T02:40:00.001+05:302011-07-13T12:11:31.724+05:30

’प्रिय’, माझी अर्ध्याहून अधिक पत्रं या मायन्यावरच अडलियेत. म्हणजे तू ऑलरेडी ’प्रिय’ असताना तुला उद्देशून आणखी एकदा प्रिय म्हणावे तरी कसे? यावर मग नकोच लिहायला म्हणुन मी पुढे लिहायला लागते. मराठीत या क्षणी तुला उद्देशून वापरावे असे एकही संबोधन नाही. तुला एव्हढ्या भाषा येतात. एकातलं तरी सांग ना. ----------- तर.. आज संध्याकाळी ’संध्याकाळच्या कविता’ काढल्या. मग तुझी अशी सरसरून आठवण झाली की काय

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-14224211100424588652010-03-28T04:27:00.001+05:302011-07-09T00:03:57.382+05:30

२८ मार्च.रात्रीचे ३-११ मी भुतासारखी टक्क जागी आहे. गाढ झोपेतून फ़ोन करून उठवल्याबद्दल, थँक्स टू दिमीत्री, ऍलन, निषाद ऑर व्हॉटेव्हर..तुम्हाला आवडेल ते नाव घ्या. जांभई आणि उचकी आली तशी ही नावं आठवली म्हणून लिहीली. तर जागीच आहे तर बराहा खोललं आणि खरडलं काहीतरी. ही कविता तरी आहे का नाही शंकाच आहे. पण तरीही... नाव मात्र रोखठोक..जागेपणीच्या कविता-नंबर १ तिने त्याला दुरून पाहिले होते. प्रथमदर्शी एकच

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-67992552533975628282010-03-22T21:10:00.001+05:302011-07-13T12:03:59.160+05:30

फ़ार फ़ार वर्षांपूर्वी माझं आणि विनीचं एक स्वप्न होतं. एक महाल ओनरशिप मध्ये घ्यायचा. एकदम घियासुद्दीन बाल्बनच्या काळात आल्यासारखं वाटेल असा तो सजवायचा. आणि सर्वात रम्य कल्पना...सगळे सेवक पुरुष ठेवायचे च्यामायला! 'पुरुष होऊ घातलेले मुलगे' नाहीत, 'मुलगे-पुरुष' नाहीत की पूर्ण मुलगे नहीत तर..पूर्ण पुरुष! पूर्ण पुरुषांमध्ये ’वरण-भात’ कॅटॅगिरी ला अपात्र ठरवायचं. रिक्रूट्मेंट ड्राईव्ह ठेवायची. मऊसूत,

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-25817382351537385872010-02-04T20:24:00.003+05:302011-07-17T17:48:56.262+05:30

सांताक्रूज स्टेशन. मुंबईचा मुसळधार पाऊस.मी आणि मिठू पुटकन एका टपरीच्या आडोशाला पळालो.पाऊस वेड लागल्यासारखा कोसळतोय आपला. छतावरून कोसळणारया पागोळ्या ओंजळीत घेऊन पिण्याचा मोह क्षणभर झाला. पण टपरीचा एकंदरच नीटनेटकेपणा बघून तो आवरला. त्या पागोळ्या क्षण दोन क्षण बांधून ठेवतात हे खरं. कसा जीव एकवटून खाली पडायला बघतात.आपल्या पोटात पलीकडच्या विश्वाचं एक प्रतिंबिंब वाढवत. ओळंबून पडल्याच हातावर तर..त्याच

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-43416501592199147872009-11-08T17:21:00.001+05:302011-07-13T12:25:40.185+05:30

"सकाळी साडे-चारला तयार रहावे" असा हाय-कमांडचा आदेश आल्यापसून जराशी उत्सुकता होतीच पण सकाळी सॅम्या आणि राखुंड्या आपापल्या जांभया आवरीत मलाच विचारायला लागले "कुठे जायचे?" करून, तेव्हा तर ती आणखीनच वाढली. असा प्लॅन कुणाला आधीच नाही सांगीतला की आपले महत्व वाढते असे वाटते का काय या माकडाला? असू देत बुवा.. पाचच मिनीटात पहाटेच्या शांततेला चरे पाडत आपली बायको दामटवत के.डी हजर झाला. कुठल्यातरी चांगल्या

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-65848033815116783232009-09-11T20:15:00.001+05:302011-07-13T12:12:04.829+05:30

Comment allez vous? कसे आहात?? माझा मुक्काम तब्बल एका वर्षाकरता पुण्यात आहे. रानडेमध्ये फ़्रेंचला प्रवेश घेतल्यापासून माझ्या अंगात फ़्रेंच आलंय. त्यामुळे बघावं तेव्हा मी आपली फ़्रेंचमध्ये घुमत असलेली असते. जमेल तिथे फ़्रेंच ची ठिगळं लावत ’प्रिय’ला ’टोचन’ देण्याचा अभिनव उपक्रम! असो.. ’प्रिय’चंच शहर म्हटल्यावर मी ’प्रिय’च्या घरी पडीक असणार हे ओघानेच आलं. माझ्या रुमवर ’रेफ़्युजी कँप’ असल्यागत उगीच

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-48629902945384101622009-06-01T01:43:00.001+05:302011-07-17T17:44:40.519+05:30

वर्षभर केलेला अभ्यास उत्तरपत्रिकेवर लिहीत असताना समोर उगीचच हवा करत बसलेला ’सुपरवायझर’ हा प्राणी मी अनेकवेळा बघितला. पण हा रोल मला करायला लागेल अशी सुतराम कल्पना मला तेव्हा नसली पाहिजे. बॉयफ़्रेंडबरोबर त्याची उगाचच पाचकळ बडबड करणारी बहीण कशी गळ्यात पाडून घ्यावी लागते तशीच आर्थिक स्वावलंबनासाठी पत्करलेल्या या नोकरीबरोबर हे सुपरवायझरगिरीचंही झेंगट माझ्या गळ्यात पडलं. मे-जून हे आम्हा

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-42261113890671891532009-05-17T00:08:00.001+05:302011-07-17T17:49:48.316+05:30

आमच्याकडे नुकताच केबलचं कनेक्शन घेतलं. लहानपणापासूनच नॅशनलवरचे प्रोग्राम्स बघत वाढलेल्या आम्हाला खाट-खाट बटणं दाबत चॅनेल सर्फ़िंग करणं जामच मानवलं. आणि त्यातून आम्ही ’असली तसली’ चॅनेल्स बघणारयांतले नसल्याने डिस्कवरी, नॅशनल जिओग्राफ़िक, ऍनिमल प्लॅनेट गेला बाजार कार्टून नेटवर्क अशी आलटून पालटून वर्णी असते. मला दोन भावंडं. दोघांच्या तीन त~हा. कोणाला एक काहीतरी बघायचं असतं तेव्हा दुसरा काहीतरी वेगळंच

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-70720912177746089312009-02-22T00:10:00.003+05:302011-07-13T12:15:57.505+05:30

"आज मला एक स्वप्न पडलं..त्यात ना..." मला बाई दुसरयांची स्वप्नं ऐकायची जाम हौस.. आणि माझी ही किर्ती दिगंतात पसरली असल्यामुळे कुणाला काही विचित्र स्वप्न पडलं की तो "माऊ...You gotta hear this man!" म्हणत माझ्याकडे आलाच पाहिजे.. सगळ्यांचे पॅटर्न्स बहुधा सारखेच... स्वप्नात कोणी मरतं तर कोणाला कोणीतरी दिसतो..कोणाचे विवाहबाह्य संबंध होतात (स्वप्नांमध्ये बरं का!)...तर कोणाला धनलाभ होतो... तोचतोचपणा.. पण

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-52298874502086899982009-02-16T23:56:00.001+05:302011-07-17T17:50:19.351+05:30

परवा आनंदी आणि सुब्रतोचा ब्रेक-अप झाला...ऑफ़ीशियली!! २ वर्षापासूनचं लळत-लोंबत पडलेलं प्रकरण संपलं एकदाचं..आणि मला जी पाचर ठोकली गेली होती ती ही निघाली एकदाची!! बेसिकली तिच्याहून परस्पर भिन्न अशा सुब्रतोमध्ये तिला काय आवडले कुणास ठाऊक??? म्हणजे त्याचे वाडगाभर भात आणि बरोबर माछेर जॉल फ़न्ना करणारे तोंड पाहून कोणाला काही रोमॅंटीक वाटण्याची सुतराम शक्यता नाही असे मला ठामपणे वाटायचे...पण या बयेला ते

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-78440682183822794102008-12-31T22:34:00.001+05:302011-07-13T12:12:24.941+05:30

दर शनिवारी मी बशीत बसून मुंबैला येते.. आजवर मी अनेक प्रकारच्या बशींमधून प्रवास केला..एस.टी(लाल डब्बा म्हटलं तर हल्ली एस.टी वाल्याना राग येतो असं ऐकलं!!), एशियाड, सेमी-डीलक्स, स्लीपर कोच, व्हिडीयो कोच, ए.सी, नॉन -एसी ....यू नेम इट! पण दर शनिवारी घडणारा ’शिवनेरी’चा प्रवास मला मनापासून आवडतो..!! एरव्ही एशियाड स्टॅंड्च्या बाहेर रिक्शाने उतरलं की रिक्शावाल्याशी हुज्जत घालून होत नाही तोवरच नीता

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-85350245805718128822008-12-08T04:19:00.001+05:302011-07-17T17:50:47.854+05:30

२९ तारखेला वर्ग सुरु करण्याआधी सर एकच वाक्य बोलले... "तुम्ही पास होणं किती गरजेचं आहे हे तुम्हाला एव्हाना कळलं असेल.." यु.पी.एस.सी च्या तयारी वर्गातली आम्ही पन्नास एक मुलं-मुली सुन्न बसलो होतो... करकरे सर, कामते सर यांच्या मृत्युच्या धक्क्यातून आम्ही अजून सावरलेलो नव्हतो.. आपल्याला पोस्ट मिळाल्यावर आपल्यापुढे काय वाढून ठेवले आहे याचाच विचार त्या वर्गातला बहुधा प्रत्येकजण करत होता.. ’टॉक लेस..ऍक्ट

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-41931253451418089792008-11-20T00:27:00.000+05:302008-11-20T01:05:53.434+05:30

फ़ार फ़ार वर्षापूर्वी ’नार्सिसस’ नावाचा एक खूप देखणा तरूण होता..’एको’ नावाच्या प्रतिध्वनीच्या देवतेचे प्रेम झिडकारल्यामुळे ’नेमेसिस’ हया सूडाच्या दे्वतेने त्याला स्वत:च्या प्रतिबिंबवर प्रेम करायला लावलं...तळ्यातल्या पाण्यातल्या आपल्या प्रतिबिंबावर प्रेम करत नार्सिसस झुरुन झुरुन मरण पावला..तो मेल्यानंतर ते गोडया पाण्याचं तळं रडून रडून खारट झालं..कोणीतरी त्याला विचारलं की तू नार्सिसस गेल्यामुळे रडत

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-82175726915443289202008-10-17T18:48:00.003+05:302011-07-13T12:16:30.230+05:30

"मला ट्रकभरून मित्रमैत्रिणी आहेत.." असं काल कुणीतरी मला म्हटलं.. सो??? व्हॉट्स द बिग डील?? या सृष्टीमध्ये जे जे म्हणून काही आहे..त्याच्याशी माझी मैत्री आहे.. माझ्या लेखी म्हणाल तर कुठली गोष्ट निर्जीव अशी नसतेच..प्रयत्न केला तर प्रत्येक गोष्टीशी संवाद घडतो... म्हणजे थोडक्यात काय तर मी "भूता परस्परे पडो...मैत्र जीवाचे" च्याही वरताण आहे.. घराच्या गॅलरीतून एक सुरुचं झाड दिसतं..त्या झाडावर रोज सकाळी

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-64716756523655599802008-10-14T02:13:00.001+05:302011-07-13T12:12:59.808+05:30

एक महिनापूर्वीचा असाच एक कंटाळवाणा रविवार.. सकाळी उठल्या उठल्या ’प्रिय’ने sms केलेली एक कविता inboxमध्ये माझी वाट बघत होती.. त्या रविवारी त्याने पाडगांवकरांना धारेवर धरले होते.. "इतके आलो जवळ जवळ, की जवळपणाचे झाले बंधन! छेडणार जर होतो आपण गीत नवे तर.. हवेच होते वीणेच्या तारांतून अंतर" माझी काय सणकली कुणास ठाऊक??मी उलट-टपाली फ़ोन मारला.. "पाडगावकरांना कसे कळले असेल की जवळीकीने नेहमी बंधनंच वाढतात?

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-90884038053912458992008-08-29T09:06:00.001+05:302011-07-17T17:52:12.794+05:30

एका आठवडयापासून संवेद, कोहम, संवादिनी आदी ’दादा’मंडळींनी चालवलेला ’खो-खो’ उपक्रम नेमाने वाचतेय..हे दादा लोक जाम पार्टी-पार्टी करतात राव! ’खो-खो’मध्ये ’खो’ मिळायचे सोडाच पण आपण साधे लिंबू-टिंबू पण नाही आहोत हे पाहून मला जाम फ़णकारा आला बुवा! असू देत...बडे लोग...बडे लोग!!! अर्थात कशाचा कशाला काही संबंध नाही...माझं आपलं उगाचच...पण हा ’खो-खो’ माझ्या या पोस्टला कारणीभूत आहे हे नक्की! जुन्या आठवणी...

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-70903578861521776382008-08-25T21:53:00.002+05:302011-07-17T17:51:47.974+05:30

”स्पायकर’च्या शोरूमवर तिने तिरकी नजर टाकली.. हुश्श..अजून तिकडेच आहे.. डिसप्ले विंडोमध्ये त्या टकल्या पुतळ्यावर लावलेले बाह्या वर दुमडण्यासाठी स्ट्राईप्स असलेले जांभळे शर्ट तिला मनापासून आवडले होते.. कामावरून येताना रोज शोरूमवर नजर टाकायची आणि शर्ट गेलेलं नाहीये हे पाहिलं की साई सुट्ट्यो! गेले तीन दिवस तिचा हाच खेळ अव्याहत सुरु होता.. आज मात्र काही करून शर्ट घ्यायचेच अशा निश्चयाने ती आत शिरली..

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-16627809724093387552008-08-19T02:14:00.003+05:302011-07-13T12:16:48.902+05:30

लख्ख सूर्यप्रकाशात न्हायलेली स्टडी-रूम अचानक पिच-ब्लॅक होते..आणि मला कुठल्यातरी गर्त्यात सापडल्यासारखे भोवंडायला होते.. वारयाने पडदा उडतोय आणि ७ फ़ूट लांब उभी असताना माझ्या गळ्याभोवती अंमळ घट्टच आवळला जातोय (पडदा फ़क्त ३ फ़ूटच लांब असताना?).. स्लायडींगच्या आडून मला कोणीतरी डोकावून बघते आहे आणि माझी पाठ वळली रे वळली की ते व्हॉssव करून माझ्या अंगावर येणार आहे.. मला अपचनाचा अजिबातच प्रॉब्लेम नसताना

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-17583533768535508842008-08-13T23:56:00.002+05:302011-07-17T17:41:39.362+05:30

’बंबी’.. ती म्हणजे एक सुरस अशी कथा होती.. आईवेगळ्या ’बंबी’ हरणाच्या कथेवरून तिच्या पप्पाने तिला हे नाव दिले होते...ती पण आईवेगळी होती म्हणून.. पप्पाने हाक मारली की बळंच हरणासारख्या दुडक्या मारत जायचा उद्योग तिने अगदी २०व्या वर्षापर्यंत अव्याहत चालू ठेवला होता.. पप्पा तिला मयंककडे देऊन आईला भेटायला निघून गेला.. दुडक्या उडया मारणं संपलं पण वारा प्यायलेल्या वासरागत हुंदडणं अजून सुरू होतं.. आज ती

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-28927759800999481762008-07-30T22:09:00.001+05:302011-07-13T12:13:51.673+05:30

प्रिय, कालपासून ’तुम इतना जो मुस्कुरा रहे हो’ मी किती वेळा ऐकलं असेल? पुन्हा पुन्हा नव्याने ऐकताना त्या गाण्यातल्या नायक/नायिकेसारखं बळंच हसायच्या प्रयत्नात पुन्हा एकदा धो धो रडून घेतलं.. कधी बाथरूममध्ये, कधी लॅबमध्ये, कधी रिक्षात..घरी आल्यावर उशीत तोंड खुपसून..तर कधी चादर डोक्यावर ओढून घेऊन मूठ तोंडावर दाबत.. मी कधी दु:खात असले, वैतागात असले, चिडचिड करत असले की तुझा फ़ोन हटकून यायचा...मला

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-10253311099949767082008-07-08T23:04:00.002+05:302011-07-13T12:13:30.217+05:30

"म.टा. ला वाचलंस का?’मिथक’वाले तेंडुलकर नाट्य महोत्सव साजरा करणार आहेत..जायचं का?" "अरे वा..तुझे आवडते लेखक ना ते??नाही गं..मला यायला जमणार नाही...एकदोन कामं उरकायची आहेत.." "म्हणजे झालं...यावेळीही एक चांगला कार्यक्रम मी मिस करणार.." मला ना हे कुणी सोबत असण्याची इतकी सवय होऊन गेलीये की कुठे एकटं जायला नको वाटतं.. जन्माला आले ती एकटी..तेही नाईलाज होता म्हणून कदाचित.. त्यानंतर मला प्रत्येक वेळी

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-7092720925110887422008-06-26T20:27:00.002+05:302011-07-13T12:21:20.902+05:30

’योरोईदो’ गावात कोळ्यांच्या वस्तीत राहणारी एक छोटीशी मुलगी.. चियो साकामातो. आपल्याकडे दोन शेंडया घालणारी चिऊ असेल तशीच ही निळसर राखी रंगाचे डोळे असलेली जपानी चियो.. घरात अठराविश्वे दारिद्रय, आई बोन-कॅन्सरने आजारी, पहिल्या कुटुंबाच्या आकस्मिक निधनाने अकाले म्हातारे झालेले वडील, पोटाखेरीज आणखीनही भुका जागृत झालेली मोठी बहीण-सात्सू.. अशा हलाखीत आपली चियो काय करते? काहीच नाही.. करण्यासारखं काही नसतंच

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-10081659530752188892008-06-21T02:18:00.002+05:302011-07-17T17:52:37.578+05:30

परवा बरयाच दिवसांनी ’प्रिय’ची भेट झाली.. आला तो हातात काहीसं लपवूनच.. ’प्रिय’ने मला सरप्राईज देण्यासाठी काहीतरी आणावं म्हणजे अघटीतच... नाहीतर सरप्राईझेस, गिफ़्ट्स, चॉकोलेट्स, कुठेतरी लपून बसून मागून "भ्वॉक" करणे, बॉक्समागून बॉक्स खोलायला लावून आतल्या गिफ़्ट्साठी ’प्रिय’ला रडकुंडीला आणणं हा प्रांत माझ्याकडे आहे..(हे सर्व करताना स्थळ-काळ-वेळ यांचा अजिबात विधिनिषेध नाही) "आपले स्वागत असो.." असे

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-19679679641468134792008-06-16T18:59:00.002+05:302011-07-17T17:52:57.120+05:30

मला एकटं पाडणारे क्षण माझ्यापासून माझ्या प्रियजनांचा सहवासही हिरावून घेतात... आज तर ’प्रिय’सुद्धा मला म्हणाला.. "तू सारया जगाचा राग माझ्यावर काढतेस..घडीघडी अस्वस्थ व्हायला तुला होतं काय??" चक्क ’प्रिय’ने मला हे म्हणावं??? मला वाटायचं ’प्रिय’ला कळू शकेल..ज्यांना उत्तरं नाहीत असेच प्रश्न मला नेहमी का पडतात ते??? क्षणोक्षणी माझ्यावर कोणती बेचैनी गारूड करते ती.. जिवाला स्वस्थता का मिळत नाही ते?? पण

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-27340852224774474552008-06-12T23:35:00.002+05:302011-07-17T17:53:21.355+05:30

एक होते आटपाट नगर... आटपाट नगराची होती एक राजकुमारी... आता ही राजकुमारी कोण याचा शोध घ्यायचा प्रयत्न करू नका... ही राजकुमारी कुणीही असू शकते...तुमची शेजारीण, तुमची सेक्रेटरी, तुमची टीम-मेट, सखी कुणीही..खुद्द तुमची बायको सुद्धा.. भावी ’मी’ असण्याची शक्यता??ह्म्म...थोडीफ़ार.. पण नसण्याचेही चान्सेस नाकारता येत नाहीत... बरं... तर आटपाट नगराची राजकुमारी आणि मांडलिक राजाचा अतिशय लाघवी पुत्र यांची साठा

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-69355692299079465552008-06-06T00:34:00.003+05:302011-07-17T17:42:07.316+05:30

तीर्थकर भयंकर अस्वस्थ होता.. दोन दिवस एलीचा पत्ता नव्हता...फ़ोन out of range लागत होता... आज सकाळपासून एअरटेल ऑपरेटरची तीच तीच बकवास ऐकून तो अगदी कंटाळून गेला होता... आहे कुठे ही पोरगी???मला सांगून जात नाही असं तर कधीच होत नाही.. सकाळपासून आभाळ नुसतं भरून आलं होतं...सोसाट्याचा वारा सुटला होता... पहिलाच पाऊस मुसळधार पडणार अशीच चिन्ह होती... ह्या पोरीला नक्कीच या सोसाट्याच्या वारयात adventures

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-29086945640208354682008-06-04T00:25:00.002+05:302011-07-13T12:06:12.320+05:30

आज बरयाच दिवसांनी हे वाक्य येऊन टोचलं.. "तू अशी नव्हतीस.." मनात नसतानाही मला हसू आले.. माणसं तोंड लांब करून असे डायलॉग मारायला लागली की मला मनापासून हसू येतं.. आजही आलं... च्यायला...मी कशी नव्हते आणि आता कशी आहे..हे आता कोणीतरी दुसरं मला सांगणार... म्हणजे अर्थात ’त्याच्या सोयीचं’ पेक्षा ’त्याची गैरसोय’ होण्यासारखं मी काय वागले हे मला पुन्हा पुन्हा सांगितलं जाणार..उदाहरणांनी पटवून दिले जाणार..

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-85420505252476599942008-05-04T13:56:00.001+05:302011-07-17T17:56:31.063+05:30

पश्चिम रेल्वेच्या त्या ’च्यक च्यक च्यकच्यकाटा’नंतर नाटकाचा फ़्लॉप-शो न होऊ देत अशी परमेश्वराची करूणा भाकत आम्ही प्रबोधनकार नाट्यसंकुलात दाखल झालो... तिथेही भारतीय वेळेने निराशा केली नाही... ४-३० चं नाटक ४-५० ला सुरु झालं... पहिली २-३ मिनीट्स निखिल रत्नपारखीचे संवाद ऐकूच येत नव्हते...तांत्रिक गडबड असावी बहुतेक...नंतर सर्व सुरळीत चालू झाले... नाटक नवखं असल्यामुळे की काय दोन प्रवेशाच्या मध्ये जो

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-26874784785280841982008-05-03T01:11:00.002+05:302011-07-17T17:56:58.500+05:30

कुठलीतरी सुट्टी आणि प्रबोधनकारला लागणारा एखादा फ़ंडू नाटकाचा प्रयोग मी आणि आई सहसा चुकवत नाही.. त्यातून 'लव्हस्टोरी' या नव्या नाटकाचा प्रयोग आणि आम्हा दोघींची favorite मुक्ता बर्वे त्यात असल्यावर प्रयोग चुकवायचा काही चान्सच नव्हता...पण... वसई ते बोरीवली हे अंतर पार करायचे म्हणजे पश्चिम रेल्वेचा प्रवास हा ’मस्ट’!! हा प्रवास वसईहून करण्यापेक्षा वसई-पापडी-नायगाव रूटने केलेला कधीही चांगला म्हणून

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-39593514315875038292008-04-29T18:30:00.001+05:302011-07-17T17:57:20.642+05:30

परमेश्वराने कायम एकमेकांमधून निसटणारे नट-बोल्ट्स बसवलेल्या मेंदूची रचना केलेले काही विरळा नग बनवले आहेत..आणि मी त्यातला एक जातिवंत वाण आहे.. असं ’प्रिय’ म्हणतो...’मी’ नाही... काहीही आगापिछा नसलेले कुठले प्रश्न कधी माझ्या डोक्यात येतील आणि त्यासाठी मी ’प्रिय’चे किती डोकं खाईन याला काहीच सीमा नसते... ’प्रिय’ मला ’छळवाद आहे नुसता’ असं म्हणतो कधीकधी... प्रेमाने...well, i think so..मला exactly माहीत

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-20929746430144964712008-04-27T21:07:00.002+05:302011-07-17T17:56:09.695+05:30

काल माझ्या PC मधलं माझं Folder ’लावत’ बसले होते.. म्हणजे काय आहे...महीनाभरात जो काही data मिळवून dump केला त्याला सुसंगतरित्या लावायचं काम मी शुक्रवारी करते...week-endला.. Load-sheddingमुळे गेलेली वीज ८-३० पर्यन्त परत येते...९.१५पर्यन्त कुठलातरी पिक्चर बघत किंवा एखादं पुस्तक चाळत जेवण आणि नंतर या आवराआवरीस सुरुवात... या dataमध्ये बहुतेककरून खूप सारी इ-बुक्स, कुठल्या ना कुठल्या pdf फ़ाइल्स , किंवा

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-56422461453650647202008-04-18T23:04:00.001+05:302011-07-13T12:11:00.945+05:30

पूर्ण दिवसाचा इस्कोट झाला होता... WDCच्या सर्टिफ़िकेट्सचं काम,सेमिनार्स,सबमिशन्स,"मॅम, एक क्वेरी थी.."करत पुरता श्वासही न घेऊ देणारे विद्यार्थी...सगळ्यांना पुरी पडण्याचा प्रयत्न करून मी अगदी कावून गेले होते... यावेळी ’प्रिय’चा फ़ोन आला तर काय बहार येईल... बोलाफ़ुलाची गाठ पडावी म्हणतात ना तसेच काहीसे झाले आणि ’करीब’ची ’चोरी चोरी जब..’ची ती टिपीकल शीळ वाजायला सुरूवात झाली.. ही खास ’प्रिय’साठीची

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-55040956712081472822008-04-15T23:48:00.001+05:302011-07-17T17:57:52.842+05:30

सकाळी कॉलेजला जाण्यासाठी रिक्षा पकडली.. जनरली रिक्षा पकडताना मी मागचा डेक बोंबलत नाहीये ना??याची खात्री करूनच बसते.. कारण दिवसाची सुरुवात मला ’अनुनासिक’ आवाजातल्या गाण्यांनी किंवा ’काला कौवा’ सारख्या थिल्लर गाण्यांनी बिलकुल करायची नसते.. पण आज चॉईस नव्हता...उशीर झाला होता.. आणि माझ्या दुर्दैवाने कुठल्यातरी ऊरूसाला निघाल्यासारखे सगळे रिक्षात भरभरून जात होते..आणि माझ्यासमोर उभी राहायची ती रिक्षा

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-47617508204719101102008-04-08T21:18:00.002+05:302011-07-17T17:55:49.459+05:30

आताशी डोरीस डे च्या ’के सेरा सेरा’ ने गारूड केलेय... आल्फ़्रेड हिचकॉकच्या ’The Man Who Knew Too Much’ चित्रपटातलं डोरीसने गाऊन अजरामर केलेलं गाणं...जवळजवळ साठीच्या दशकातलं.. ’के सेरा सेरा...व्हॉट विल बी, विल बी...द फ़्युचर इज नॉट अवर्स टू सी..भविष्यात काय होणार आहे ह्याचा अंदाज लावणे तर आपल्या हाती नाही...बघुयात..जे होईल ते चांगल्याकरताच होईल’ ’काय व्हायचे ते होऊ देत...जे होईल ते बघू...’ असे

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-12866883166924936672008-04-06T15:46:00.001+05:302011-07-17T17:58:22.136+05:30

काल माझी पुणे वारी होती!! पहाटेचे ४-३०...रस्त्यावर शुकशुकाट (obviously!!)...कानाला mp3 player ..आणि पहाटेच्या नीरव शांततेत माझ्या कानात झिरपत असलेले आशाचे ’ये लम्हा फ़िलहाल जी लेने दे..’ क्या बात है!!! माझा mp3 player पण बाप माणूस आहे..मला हवी तेव्हा हवी तीच गाणी लावतो.. मागे एकदा भर पावसात खंडाळ्याच्या घाटात त्याने माझे मन कसे काय माहीत??अचूक ओळखून सुखविंदर चे ’चल चल’ लावले होते..पावसाच्या

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-63015675964852108322008-03-30T21:37:00.000+05:302008-11-13T21:15:19.426+05:30

काही काही नाती फ़क्त आणि फ़क्त संवादावर उभी असतात...शब्द, संवाद (संभाषण नव्हे!) हेच माध्यम दोघांना अधिकाधिक जवळ आणत असते..आणि तोच संवाद उफ़राटा व्हायला लागला तर????शब्दागणिक अर्थाचे अनर्थ होणे, संवादातला प्राण निघून जाणे असे प्रकार झाले तर??एखादा विचार न करता टाकलेला शब्द...अविचाराने गेलेले वाक्य अपरिमित नुकसान करून जाते..आणि मग उरते ती न सांधू पाहाणारी पोकळी..संवादविरहीत...एकटेपणात कोंदवणारी..

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-5929787616044649542008-03-23T18:27:00.001+05:302011-07-17T17:58:46.886+05:30

शब्द-पट म्हणजे कोडं.. पूर्वीचं नमनाला घडाभर तेल घालणारं ’गप्पा-टप्पा-श्रद्धाशी’ हे नाव बदलून हे ठेवण्याचा हेतू मलाही फ़ारसा कळलेला नाही तर तुम्हाला काय सांगणार?? ब्लॉगचं नाव आटोपशीर असावं अशी सूचना मला बरयाच जणांनी केली.त्यामुळे ब्लॉगचं पुन्हा एकदा बारसं होणार हे तर नक्की होतं.. पण शब्द-तरंग...शब्द-वलय...श्रद्धाचा ब्लॉग किंवा विश्व कवितेचे या टाईपच्या नावांचा धसका कम तिटकारा...मग नाव ठेवावे तर

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-76376737807845879312008-03-17T22:31:00.001+05:302011-07-17T17:59:21.135+05:30

ब्लॉगवर माझ्याबद्दलच लिहायचे झाले तर ते मला आवडणारया काही मोजक्या गोष्टींबद्दल लिहील्याखेरीज पूर्ण होणारच नाही... गौरी देशपांडे...माझ्या आवडत्या लेखकांपैकी एक..to be very precise...आवडत्या स्त्री-लेखकांपैकी एक..!! मी इंजिनीयरींग साईडची..त्यामुळे गौरी देशपांडे, म.ना.अदवंत,केतकर,बाबुराव बागुल या लेखकांच्या वाटेला जायचे मला तसे काहीच कारण नव्हते....तसं पाहता मी ’कॉमन मराठी’ माणूस ज्याला मराठी

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-57341518971563652662008-03-04T18:39:00.000+05:302008-11-13T21:15:19.935+05:30

आपले भूतकाळात गेलेले बालपण आपल्याला सतत वाकुल्या दाखवत असते...आणि मोठेपणाच्या मणामणाच्या बेड्या सांभाळून आपण ते जीवापाड जपत असतो...कधीकधी वेडेवाकडे नाचून तर कधी इवल्याशा बाळाला जीभ बाहेर काढून,वाकुल्या दाखवत हसवून...पण ते हातचं कायमचं निघून गेलेय ही जाणीव मात्र काही केल्या विसरता येत नाही...मग.एखाद्या खेळकर मुलीकडे बोट दाखवून "मी पण लहानपणी अशीच होते, बरं का!!","अगदी अस्साच दिसायचो मी" या

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-11373330094650132902008-02-23T19:55:00.000+05:302008-11-13T21:15:20.086+05:30

एकमेकांवर नितांत प्रेम असलेली दोघं कितीही भांडली तंटली तरी एकमेकांसमोर आली की काय बोलायचे आहे, दुसरयाला काय बजावून सांगायचे आहे हेच विसरून जातात..आणि सुरू होतात पुन्हा त्याच जिव्हाळ्याच्या गप्पा!! आणि हुकमी एकांत मिळाला की त्यांच्यामधले अंतर थोडे का होईना कमी झाल्याशिवाय राहत नाही..असे एकांतातले क्षण..त्यातून आपल्यामधले आपल्याही नकळत होत असलेले बदल..मुलगी ’टॉमबॉईश’ असेल तर तिच्यामध्ये तिच्याही

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-87254470901069963722008-02-21T19:17:00.001+05:302008-11-13T21:15:20.209+05:30

काही काही नाती (धरती आणि आकाश, सूर्य आणि फ़ुलराणी)खूप अवर्णनीय आहेत..आपणही प्रेम केलं की असंच स्थळ काळ जग विसरून प्रेम करावं असं मला खूप वाटतं.. जीव तोडून प्रेम खूप केलं पण..चुकीच्या माणसांवर..पण..चुका झाल्या तरी प्रेम करणं काही सोडलं नाही..बेभान होऊन प्रेम करणं आणि त्यासाठी वाट्टेल ते करणंहा माझा गुणविशेष!!सरीने नाही अल्पायुष्य स्वीकारलं??इंद्रधनुष्याची निर्मिती करणारी सर कितींदा बरसत असेल..??

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-53519728740598783462008-02-19T00:55:00.000+05:302008-11-13T21:15:20.534+05:30

’मी जर उद्या पटकन मरूनच गेले तर काय करशील तू?’ असा खुळचट प्रश्न बहुतेक सारया ’प्रेयसी’च्या भूमिकेतल्या मुली आपल्या ’प्रियकरा’ला विचारतातच. आणि नेहमीप्रमाणेच मुलांना काय बोलावे हे सुचतच नाही.कारण अत्यंत भाऊक होऊन बोलणे हा तसाही फ़ार कमी मुलांचा प्रांत..त्यामुळे मुलीचे खट्टू होणे जेवढे साहजिक तितकेच आपण गेल्यावर आपण काय करू आणि थोडक्यात त्याने जे करणे हे ’तिला’ अपेक्षित असते (आणि जे प्रियकर कदाचित

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-26534139303910090372008-02-17T22:44:00.000+05:302008-11-13T21:15:20.730+05:30

ही कविता सुद्धा ’मराठी कविता मंडळी’ वर पोस्ट केली होती..या कवितेचे प्रेरणास्थान ’इजाजत’ मधलं द ग्रेट गुलजार यांनी रचलेलं आणि सर्वात ग्रेट आशाताईंनी जिवंत केलेलं ’मेरा कुछ सामान’...माझं अत्यंतआवडतं गाणं..आणि आशाताईंचा मास्टरपीस..अशा गाण्यावरुन प्रेरणा घेऊन मराठीत कविता रचण्याचा प्रयत्न करणे म्हणजे जरा धाडस आहे....शिवाय हा गोवर्धन किती पेलता येईल???ही पण शंका वाटली..माझी कुवत तेवढी नाही..पण..एक

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-24835351089586465092008-02-17T12:51:00.000+05:302008-11-13T21:15:20.921+05:30

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-81105977645746884452008-02-16T01:09:00.000+05:302008-11-13T21:15:21.182+05:30

आभाळ पेलताना माझे कुणीच नव्हते..ती रात्र जागताना माझे कुणीच नव्हते..या दोन ओळींवरून पूर्ण कविता तयार करायची होती..मजा आली..

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-61474686508021098322008-02-16T01:02:00.000+05:302008-11-13T21:15:21.329+05:30

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-28690314535358225132008-02-13T23:48:00.001+05:302008-11-13T21:15:21.559+05:30

माझी लॉजिकली आवडती कविता..’स्वार्थ’ म्हणजे काहीतरी भयंकर अशी काहीतरी विचित्र कल्पना आपण करून घेतलेली आहे....पण वास्तविक पाहता स्वार्थ ही सहजप्रवृत्ती आहे...स्वार्थ कोणालाही चुकलेला नाही..पण कवितेचा मतितार्थ प्रत्येकाच्या मत-प्रणालीनुसार बदलेल...हा कन्सेप्ट तुम्हाला पटला तर मला आनंदच होईल..

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-31276578931736802032008-02-13T23:39:00.000+05:302008-11-13T21:15:21.718+05:30

’ती’ म्हणजे मी...पण पूर्णत: ’मी’ नाही तर अंशत: ’मी’...माणसांच्या गराडयातलं एकटेपण ’ती’ अनुभवते..आणि कवितेचा आश्रय घेते...अशी कल्पना! ही ’ती’ आपल्यापैकी बरयाचजणांची दास्तान असू शकेल..

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-10219115290650081502008-02-13T23:37:00.000+05:302008-11-13T21:15:22.597+05:30

ही माझी सर्वात पहिली कविता!!! २००६ मध्ये याहू वर ’मराठी कविता मंडळी’ नावाची कम्युनिटी जोरात होती...ही कविता मी तिथे पोस्ट केली होती...यावर मला मिळालेला सर्वात पहिला प्रतिसादkavita chhan aahe. tu lihilis?- इति सुजित

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-39045716500284389752008-02-13T23:34:00.000+05:302008-11-13T21:15:22.797+05:30

"मै अपनी favorite हूं" करीना कपूर माझ्या मनातलंच बोललीये...जगात जे काही आनंद आहेत,सुखं आहेत त्यांचा जन्म केवळ माझ्याकरताच झालेला आहे...अलबत...क्षण अन क्षण भोगायची आस,प्रत्येक वेळी नवा जन्म घेण्याची तयारी, टोकाचा मनस्वीपणा आणि मला जे बरोबर वाटते त्यासाठी काहीही करायचे आणि कुठल्याही हद्दीपर्यन्त जायची तयारी,इंपल्स वर जगणे-वागणे...ही माझी वैशिष्ट्यं!पण ही माझी इतकी favorite ’मी’ कोणासाठी काही

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-35456240461335547392008-02-13T23:32:00.000+05:302008-11-13T21:15:22.967+05:30

खूप कमी माणसं अशी लाटेसारखी असतात..पण त्यांना शोधत आयुष्य वेचावं लागतं...मिळाली की जिवापाड जपावं लागतं.. अशा माणसांना शब्दात उतरवण्याचा एक प्रयत्न!!

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-22097270229079167572008-02-13T23:26:00.000+05:302008-11-13T21:15:23.110+05:30

’मेरा नाम जोकर’ मधल्या राजूची घालमेल डेव्हीड ने काय सुरेख शब्दांत उतरवली आहे नाही? सोळावं वर्ष हा आपल्या तारुण्यातला एक सुवर्णकाळ समजला जातो...ज्या मधल्या आठवणींना उराशी कवटाळत आपण आपलं उणंपुरं आयुष्य रटाळ, रखरखीत असेल तरी नेटाने निभावून नेऊ शकतो..त्या आठवणींवर जिवंत राहू शकतो..’सोळावं’ शब्दांत उतरवण्याकरता शब्द अपुरे आहेत खरंच..अफ़ाट विषयाला गवसणी घालायचा माझा एक तोडका-मोडका प्रयत्न...

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-26211761839866554492008-02-13T23:25:00.001+05:302008-11-13T21:15:23.257+05:30

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-85138521221992320552008-02-13T23:21:00.000+05:302008-11-13T21:15:23.370+05:30

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-3352855939787615002008-02-13T23:14:00.000+05:302008-11-13T21:15:23.592+05:30

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-67255914410675021802008-02-13T23:11:00.000+05:302008-11-13T21:15:23.740+05:30

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-83617293686349830352008-02-13T23:04:00.001+05:302008-11-13T21:15:23.868+05:30

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-61898237086383868822008-02-13T13:50:00.000+05:302008-11-13T21:15:24.032+05:30

मी पण हार मानणारयांपैकी नव्हतेच..मी त्याला उद्देशून तोडीस तोड (असे मलाच वाटत असावे कदाचित..) उत्तर पाठवले अर्थात कवितेच्या रुपातच..आणि ते असे होते..

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-69828782390856329712008-02-13T13:47:00.000+05:302008-11-13T21:15:24.129+05:30

माझ्या अखंड बडबडीला वैतागून की काय कुणास ठाऊक?..माझा मित्र अमरेश याने मला उद्देशून एक कविता कम वात्रटिका लिहीली..या ’कम’ मध्ये पद्य आणि टवाळकी यांचे परस्पर सहकार्य आणि भावना पोहोचणे हा डबल धमाका त्याला अपेक्षित असावा..तो काळ असा होता की एकेका विषयावर आमची तासनतास चर्चा चालायची..भांडणे, भडकणे, वाद हे सगळे ओघानेच आले..ही कविता त्याने इंपल्स मध्ये लिहीली आहे असे त्याने म्हटले होते..आणि का नाही? माझी

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-54534183876718374332008-02-12T14:43:00.000+05:302008-11-13T21:15:24.246+05:30

विषयाचा गाभा सोडून वायफ़ळ बडबड करणारया सर्वांनाच..अवास्तव आवाजावर जर कोणी मौन धारण केलं तर तो बडबडीला आपला विजय वाटतो..वाटेना बापडे..घशाच्या तारा ताणून किंचाळण्यात नाही तर योग्य वेळी गप्प बसण्यात जय आहे हे या कवितेचे सूत्र..

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-27921121945323774952008-02-12T13:01:00.000+05:302008-11-13T21:15:24.415+05:30

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-22074875550778851772008-01-18T16:00:00.001+05:302008-11-13T21:15:24.566+05:30

हर एक बनवतो आपली जागा, मीही एक कोपरा चितारला आहे...गर्द निळाईची मस्ती लेवून आता...माझा अवकाश रंगला आहे..

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-58055514471731840502008-01-15T05:52:00.000+05:302008-11-13T21:15:24.735+05:30

तीळाची स्निग्धता , गुळाचा गोडवा थोडासा पसरला काटेरी हलवासगळ्यांनी मिळून सांगावा धाडला "तीळगूळ घ्या आणि गोड गोड बोला...."मकर-संक्रांतीच्या हार्दीक शुभेच्छा...

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-36799080241994133812008-01-08T11:11:00.000+05:302008-01-08T12:38:30.737+05:30

एक होते आटपाट नगरत्यात होता देखणा चिमणासातासमुद्रापलीकडे जायचेचहा असे त्याचा बाणा...होता तो हुशार मोठाअढळ होता त्याचा निर्धारकेली त्याने दरमजलपोहोचला सातासमुद्रापारस्वर्ग उरला दोन बोटेसरू लागला सुखद काळतिथेही त्याने कीर्ती मिळवलीसोडला न कधी ताळएके दिवशी अजब घडलेचिमणा प्रेमात पडलानिसर्गाची जादूच न्यारीत्याने सांगावा धाडला..परदेशी पडू नये प्रेमातसाधा नियम तो विसरलाप्रेम होईल का सफ़ल??विचारही नाही

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-40130316187911883032008-01-02T10:00:00.000+05:302008-11-13T21:15:24.885+05:30

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-68628329915753375652008-01-01T22:58:00.000+05:302008-11-13T21:15:25.055+05:30

भणाणलेल्या वारयात डोलणे माझे..सुरंगी उषःकाली उमलणे माझे..बेभान मी...उन्मुक्त मी..आभाळ कवेत घेईन मी..मुग्ध मी.. आश्वस्त मी...निष्पाप दुनियेत प्रशांत मी...जगणे ना येई मला..बघेना जर कोणी भान हरपून...सगळ्यांना पडे माझी भूल...मी एक वेडे रानफ़ूल...!!!

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-87366594937394121942008-01-01T10:42:00.000+05:302008-01-02T11:50:26.053+05:30

एक वेडे रानफ़ूलएकटेच डोलत होते..फ़ुलपाखरू विहरणारे एकअलगद येऊन हसलेफ़ुलास झाला हर्ष .. जेव्हा..फ़ुलपाखराने ओठ टेकले..भिनवीत तो एकच स्पर्श..निष्पाप ते गुंगून गेले...गोजिरवाण्या फ़ुलपाखरालारानफ़ूल सर्व समर्पू पाही..दान समर्पणाचे नाकारून म्हणे."मी शापित हे शक्य नाही.."होतेच नियतीच्या मनात...तेव्हाच शापितांचे भेटणे झाले..जाणारया फ़ुलपाखरामागे फ़ुलाला..स्वतःचे शापितपण समजले..एकलेपण मिरवत डोईत्याने पुन्हा डोलू

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-48799098450512283672008-01-01T10:21:00.000+05:302008-11-13T21:15:25.343+05:30

रात्र काजळी ही..चांद-रात पांघरून...चांदण्यांचे रेशीमपानाफ़ुलावर लेवून..कृष्णवसने नेसूनमिरवी तारुण्य डोई..लाजून पदर घेता..रात्र अधिक गडद होई...

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-8515249838520101482007-12-31T13:15:00.000+05:302007-12-31T13:58:07.267+05:30

तू हाक देशिल तेव्हा..मी कदाचित नसणार आहे..मी मेल्यानंतरचा 'तू' पाहण्यासाठी..खरं...मी एकदा मरून पाहणार आहे...मी गेल्यावरचा तू..आठवणींचा पसारा मांडून बसलेला..कधी एकांत, रुसवा अलवार आठवणारा..कधी खुळ्या गप्पा आठवून हसत बसलेलामूक तरीही बोलके असे..आपले अनेक संवाद असतील..छोटया पण लडीवाळ.. अशाबरयाच आठवणी असतीलकुणास ठाऊक?मला विसरूही पाहशील..आणि मला विसरण्यासाठी.अधिकाधिक आठवत राहशीलमग????वाटेल...यावे

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-1301165902935291812007-12-31T10:39:00.000+05:302008-11-13T21:15:25.514+05:30

चन्द्रमा नभात तोच..तारका त्याच दाटल्या..रितेपणाचा भाव का मग?सभोवताली दाटला??आभाळ अस्तव्यस्त..निर्गुण अन निर्मोही..त्याखाली मी अव्यक्त..अबोल तसाच तू ही..मोकळ्या वारयातून का मग?सूर वेडा कापला?निःशब्दाचे बोल वाहाण्याचा जणू..संकेत त्याने पाळला..!!

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-44383545046774035582007-12-30T21:50:00.000+05:302008-11-13T21:15:25.673+05:30

दिवस असे दुराव्याचेसख्या...कधी सरायचे??बाहेर रातराणी धुंद फ़ुललेली..अन मी मात्र मिटून तळमळायचे??

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6656723404833066996.post-85131462764447127012007-12-30T14:52:00.000+05:302008-11-13T21:15:25.801+05:30

फुललेल्या कायेची ऐटदाख़विशी कोणा रातराणी??हजारों करता तुझी पखरण... माझा मात्र एकच धनी...!

Shraddha Bhowadhttp://www.blogger.com/profile/18187628178262974267noreply@blogger.com0